http://seema.ir/ en Copyright 2010 Sun, 07 Mar 2010 08:36:18 +0330 http://www.sixapart.com/movabletype/ http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss می پرسم :کفش دخترانه ی سایز کوچک دارید ؟ برای دخترهام که بیست ماهه اند می خواهم. مغازه دار می گه: داریم اما فقط کفش مجلسی داریم. برای عید بیشتر مجلسی می برند! http://seema.ir/2010/03/post_225.html http://seema.ir/2010/03/post_225.html Sun, 07 Mar 2010 08:36:18 +0330 رد پا ها گر نمي افتاد روي جاده ها لغزان ما چه مي كرديم در كولاكِ دل آشفته ي دمسرد آنك آنك كلبه اي روشن روي تپه روبروي من در گشودندم مهرباني ها نمودندم زود دانستم كه دور از داستانِ خشمِ برف و سوز در كنارِ شعله ي آتش قصه مي گويد براي بچه هاي خود عمو نوروز: گفته بودم زندگي زيباست - گفته و ناگفته اي بس نكته ها اينجاست آسمانِ باز آفتابِ زر باغ هاي گل دشت هاي بي در و پيكر سر برون آوردنِ گل از درونِ برف تابِ نرمِ رقصِ ماهي در بلورِ آب بوي خاكِ عطرِ باران خورده در كهسار خوابِ گندمزارها در چشمه ي مهتاب آمدن رفتن دويدن عشق ورزيدن در غمِ انساني نشستن پابپاي شادماني هاي مردم پاي كوبيدن كار كردن كار كردن آرميدن چشم اندازِ بيابانهاي خشك و تشنه را ديدن ... " از داستان آرش کمانگیر - کسرایی]]> http://seema.ir/2010/02/post_232.html http://seema.ir/2010/02/post_232.html Wed, 24 Feb 2010 10:52:56 +0330 این تصویر فرا ژرف هابل (تلسکوپ فضایی هابل)است. یکی از عمیق ترین تصاویری که بشر تا به حال گرفته است. منظور از عمیق ترین ، دورترین کهکشان هاست. تقریبا هر نقطه ی روشن در این تصویر یک کهکشان است ... ]]> http://seema.ir/2010/01/post_229.html http://seema.ir/2010/01/post_229.html Sun, 17 Jan 2010 09:52:06 +0330 مقالات دکتر علیمحمدی در چه زمینه ای بوده و کجاها چاپ می شده. به خصوص که دو سه سال اخیر آمده بود سراغ کیهان شناسی و انرژی تاریک. همین بهار امسال تو پژوهشگاه سمینار داد. من دانشجوی دکتر علیمحمدی نبودم سر هیچ کلاسشون هم نبودم فقط سر سمینارها دیده بودمشون. به هر حال جماعت فیزیک پیشه ی ایران خیلی پر جمعیت نیست و همه هم رو می شناسیم. به خصوص که تو دانشکده همیشه شنیده بودم ایشان اولین فارغ التحصیل دکتری در ایران هستند ( اولین دوره ی دکتری در ایران از فیزیک شروع شد). تسلیت می گم به همه. هنوز منگم باز هم حس اون خوابم وجودم رو گرفته. ]]> http://seema.ir/2010/01/post_227.html http://seema.ir/2010/01/post_227.html Wed, 13 Jan 2010 09:12:53 +0330 لاک پشت ها هم پرواز می کنند" قبادی. موسیقی متن این فیلم را حسین علیزاده ساخته است. طاقت ندارم بهش گوش بدهم خصوصا این روزها. ]]> http://seema.ir/2010/01/post_228.html http://seema.ir/2010/01/post_228.html Tue, 12 Jan 2010 07:00:28 +0330 یکی این که نمی دانم جایی که درش هستم تا کجاها ادامه دارد و دیگری این که اون همهمه ها را دوباره می شنوم. . . ]]> http://seema.ir/2009/12/post_223.html http://seema.ir/2009/12/post_223.html Mon, 28 Dec 2009 07:38:00 +0330 رفتن به گورستان بهم آرامش می ده. البته جا و زمان این رفتن که می گم یه مشخصاتی داره. فوقش سالی سه چهار بار و از همه مهمتر رفتن به قبرستانی که برام یادآور خاطره ی شخصی ام از کسی که از دنیا رفته نیست. یعنی عزیزی رو اونجا در خاک ندارم. به همین دلیل بهشت زهرا اون قبرستانی نیست که می گم. چون پام رو که اونجا می گذارم بغضی میاد توی گلوم برای همه ی اون هایی که رفته اند . قبرستانی که من می گم مثالش قبرستان های امامزاده هاست ( قبرستان امام زاده عبدالله در شهر ری یکی از آرام ترین هاشه). یا قبرستان های اطراف روستاها. یکی اش رو در ولایت آبا و اجدادی در روستای طا سراغ دارم. خلاصه که قبرستان برام جای آرومی است که با قدم زدن در اونجا یه آرامشی بهم دست می ده. نوع آرامشش با آرامش گوش دادن به موسیقی دوست داشتنی یا هم صحبتی با یه دوست خوب یا بودن در طبیعت یا خیلی چیزهای دیگه فرق داره. نمی تونم درست توصیفش کنم. انگار زمان اونجا ایستاده حس می کنم همه چیز معلقه و من هستم و خودم و خودم و آینده و گذشته ام. اونجا (توی قبرستان با مشخصاتی که گفتم) مرگ رو می بینم اما نه غم انگیز و نه ترسناک. به عنوان بخشی از زندگی. من هم مثل خیلی از هم سالانم در سال های اول دانشگاه با کتاب های اسماعیل فصیح آشنا شدم و شخصیت "جلال آریان" رو بسیار دوست می داشتم (شخصیت معروف داستان های فصیح). جلال گاهی قدم زنان می رفت تا قبرستان ظهیر الدوله . یه قبرستان در راه دربند که اولین بار اسمش رو اونجا شنیدم و همون سال ها اولین بار رفتم دنبالش که آیا هنوز هست یا نه (آخه فصیح از دهه ی چهل می گفت، جلال از خونه اش تو زعفرانیه از کوچه پس کوچه ها پیاده می رفت تا ظهیرالدوله. معلومه که اون موقع سعدآباد این قدر بزرگ نشده بوده که کوچه ها رو ببنده ). خلاصه ظهیرالدوله را پیدا کردم و هنوز پابرجا بود و همون جایی بود که دوست می داشتم با همان آرامش . با کمی پیاده روی از تجریش شلوغ به اون جا می رسیدم. پنج شنبه بعد از ظهرها باز بود. خانقاهی هم داشت که پنج شنبه شب ها باز بود و مردم (غیر دراویش)اجازه شرکت در اون مراسم را نداشتند. قبرستان، جمعه صبح ها هم باز بود. توی اون سالها تقریبا هر کسی از دوست ها و نزدیک هام یه باری با من اونجا اومد تا اون جایی که من اینهمه زیبا توصیفش می کردم را ببیند. البته چون فروغ، رهی، صبا، قمر و خیلی آدم های معروف دیگه هم اونجا خوابیده اند گاهی اونجا شلوغ پلوغ می شد و آرامش من به هم می خورد. ظهیرالدوله رفتن ها مایه ی آرامش من بود و این اتفاق در کل سالی سه چهار بار می افتاد. سال ها می شه که دیگه اونجا نرفته ام. شاید فرصت نشده، شاید تنبلی، شاید به این خاطر که آخرین باری که با سامان رفتیم پیرزن نگهبان که می خواست در را باز کند فکر کرد یه دختر پسر دنبال یه جای دنجند و راهمون نداد. شاید هم بی هیچ دلیلی نمی روم. اما چند وقتی است که موقع رفتن خونه برای رهایی از ترافیک پشت تجریش از میانبر هایی می رم که (به خاطر انواع تابلوهای یک طرفه و ...) آدم رو راست می رسونند جلوی ظهیرالدوله. برای من همون رد شدن از جلوش هم کلی آرامشه. اما هفته ی پیش دیدم دیوارش ریخته. نگرانش شدم. آمدم سراغ اینترنت . این مطلب رو در روزنامه ی سرمایه پیدا کردم و خیالم راحت شد. آخه این قدر دور و برش برج ساخته اند که ترسیدم اون وسط گم بشه. اما خدا را شکر خیلی های دیگه به جز من به دلایل مختلف ظهیرالدوله را دوست دارند. ]]> http://seema.ir/2009/11/post_212.html http://seema.ir/2009/11/post_212.html Mon, 30 Nov 2009 18:48:31 +0330 خلاصه کارگران سخت مشغول کارند، اگر این میونه حرفی می زنم کاری می کنم چیزی می نویسم که کلافه تون می کنه و می خواهید بر فرقم بکوبید، خب بکوبید اما یک کم مهربان. آخه خودم حسابی درگیرم . پ.ن: این قدر به همه چیز شک کرده ام الان دارم با خودم می گم مطمئنی این یادداشتت هم از همین نوع رفتارت نیست؟ نمی دونم نمی دونم نمی دونم ...]]> http://seema.ir/2009/11/post_211.html http://seema.ir/2009/11/post_211.html Sun, 22 Nov 2009 13:03:35 +0330 روی وسایل و اسباب بازی های بچه ها چندین علامت هست که نشون می دهند برای چه سنی مناسب اند ( از صفر ماهگی داره به بالا) یا که نشون می دهند برای چه مهارتی طراحی شده اند و ... به نظر من یک علامت هم باید گذاشته بشود که برای دوقلو مناسب اند یا نه! در طراحی اسباب بازی به این دقت می شود که برای خود بچه در آن سن مشخص خطری نداشته باشد. اما همان اسباب بازی وقتی دست یک قل از یک دوقلو باشد می تواند برای دیگری خطرناک باشد. می شود این دسته بندی را به "اسباب بازی مناسب برای مهد کودک " یا "بازی جمعی" هم تعمیم داد. http://seema.ir/2009/11/post_187.html http://seema.ir/2009/11/post_187.html Sat, 07 Nov 2009 07:57:30 +0330 با خودم می گم چرا محکاین قدر موفقه در جذب کمک؟ دو سه تا جواب بیشتر ندارم. یکی این که بین خیرین اش گرافیست و نقاش و ... هم پیدا می شه که کلی کارهای خوب و جذب کننده براشون کرده اند. دیگر این که (این یکی به نظرم مهم تره) از مذهب مایه نمی گذاره. که آی برای آخرت کمک کنید یا این که قسم به ... یا این که مسوولینش فقط از آدم های با ظاهر خیلی مذهبی باشند. همه جور آدمی بین کارکنانش داره. سومی این که می دونه تبلیغات چقدر مهمه. کلی ایده ی نو داره در تبلیغ . از کنسرت خیریه گرفته تابازی های چوگان خیریه!!! یه سر به سایتشون و خدمات الکترونیکشون هم بزنید بهتر متوجه منظورم می شوید. کارشون واقعا تحسین برانگیزه.]]> http://seema.ir/2009/11/post_226.html http://seema.ir/2009/11/post_226.html Mon, 02 Nov 2009 08:54:38 +0330 دلم برای این هایی می سوزه که وظیفه شون شعار پاک کردن یا روی شعار نقاشی کردنه. بنده های خدا باید حواسشون به تابلوهای راهنمایی (روی تابلوی ورود ممنوع دیدم) باشه تا تابلو های خیابون ها تا حتا (دیروز دیدم) تابلوی مسجد! من موندم روی تابلوی بزرگراه ها (به ارتفاع ۴ متر) چطوری رنگ سبز هست. گویا تکنولوژی سبز کن ها از سیاه کن ها پیشرفته تره. چون سیاه ها اون بالاها نمی روند. از همه هم با نمک تر نقاشی هایی است که سیاه کن ها با استفاده از نوشته های سبزها می کشند. من رو یاد امتحان تیزهوشان (که قبول نشدم)می اندازه که یه کج و معوج هایی بود که باید باهاشون شکل می کشیدی و با همون ها آینده ات رو تغییر می دادی. این بنده های خدا هم هی مجبورند شکلک آدم های مثلثی شکل بکشند. تنوع نقاشی هاشون کمه. انگار این جا هم باز همون مسابقه ی هوش (!)برقراره. این روزها دوباره به خصوص به در ودیوار خیلی دقت کنید. مثل یه فیلم می مونه. اول طرف یه چیزی سبز نوشته یا کشیده بعد یکی روش رنگ سفید زده بعد دوباره علامت سبزها و بعد روش نقاشی آدم مثلثی و خلاصه همین طور ادامه داره. یه چیز عجیبی هم هست که در مقایسه با آنچه که توی بچگی از بقایای سال ۵۷ دیدیم جالبه. اون هم اینه که این نقاشی ها و نوشته ها روی تابلو ها و دیوارهای عمومی است و من تقریبا تا حالا روی دیوار خونه ی مردم ندیده ام. پ.ن: نقاشی بالا را گوگل کردم و پیدا کردم ارجاعش به آدرسی که عکس توشه. ]]> http://seema.ir/2009/10/post_224.html http://seema.ir/2009/10/post_224.html Wed, 28 Oct 2009 07:17:23 +0330 دختر کوچولو مثل همیشه با کلی ذوق اومد خونه مون و باز هم مثل همیشه سوال های نجومی اش رو برای من آورد. گفت: خاله این درسته که زمین به زودی منفجر می شه؟ (یکی تو مدرسه بهش گفته بود). گفتم: نه خاله. چرا منفجر بشه؟ سیاره ها منفجر نمی شوند. گفت: پس چی ها منفجر می شوند؟ گفتم:ستاره ها. گفت: مثل چی؟ گفتم: مثل ستاره ی خورشید، همین ستاره ی ما! گفت: اون وقت چی می شه؟ (نگاه هاش رو خوب می شناسم نگرانی اومده بود تو اون دو تا چشم ناز کوچولو). گفتم: خیلی خیلی سال دیگه. گفت: چقدر دیگه؟ گفتم: چند میلیارد سال دیگه. میلیارد خیلی زیاده. گفت: چقدره؟ کار داشت بیخ پیدا می کرد. می دونستم داره نگرانیش زیاد می شه. نمی دونستم چه کنم. گفتم: یعنی زمان نوه ی نوه ی نوه ی .... نوه ی ما! گفت: اون وقت زمان نوه ی نوه ی نوه ی ... ، ما چی شدیم؟ ای وای، نمی دونستم چه کنم. این دخترک نازنینم همیشه با مرگ مشکل داره. گفتم: می دونی قبلش چه اتفاق با مزه ای می افته؟ گفت: چی؟ خیالم راحت شد ذهنش منحرف شده. گفتم: خورشید مثل یه بادکنک قرمز باد می کنه. خیلی بزرگ می شه. گفت زمین چی می شه؟ گفتم: این قدر بزرگ می شه که زمین رو غورت می ده و بعد کلی خندیدم (همون جوری که می دونم خیلی دوست داره و شاد می شه). لپ هام رو هم براش باد کردم. پرسید: کی این جوری می شه؟ ای خدا! لعنت به زمان که همیشه سواله. گفتم: همون نوه ی نوه ی ... یهو دوید طرف در و زد زیر گریه و گفت من می ترسم. می خوام برم پیش مامان و بابام. تا رسیدم بهش هیچی نمی شنید و دوید و رفت و من هم زدم زیر گریه از گریه ی او. البته دفعه های بعد که دیدمش هیچی در این باره نگفت. اما من همچنان مونده ام تو اون شب و این که چرا بچه را ناخواسته این قدر ترسوندم و یه بغض مونده ته گلوی خودم. http://seema.ir/2009/10/post_221.html http://seema.ir/2009/10/post_221.html Tue, 20 Oct 2009 17:07:10 +0330 تا یکی دو ماه پیش وقتی یکی شون می اومد تو بغلم می نشست دومی که می آمد اولی اون رو هل می داد و جیغ می زد که برو. من ناراحت می شدم و درگیر که چه کنم(گلشید و خورشید رو می گم). اما چند وقته که وقتی یکی شون میاد تو بغلم که براش کتاب بخونم یا بازی کنیم فوری با دستش به دیگری اشاره می کنه که بیا. این قدر بانمک که آدم اشکش در میاد. یه لحظه می بینی دارند اسباب بازی ای را می کشند و سرش دعوا می کنند، لحظه ی دیگه می بینی از محبت یکی شون می ره می شینه بغل اون یکی. به خصوص خورشید خیلی دوست داره بشینه بغل گلشید!!! فکر می کنه هر کی رو دوست داره باید بره بغلش حتا اگر اندازه ی خودش باشه. جالبتر این که گلشید هم به این کار می خنده!!!! http://seema.ir/2009/10/post_222.html http://seema.ir/2009/10/post_222.html Sat, 17 Oct 2009 07:33:38 +0330 لهجه پیدا کرده!! این لهجه در نوشته هایی که درباره ی دخترهام یا تجربه های کاری ام می نویسم کمه، شاید چون اصولا در وبلاگستان درباره اش کم نوشته می شود در ناخودآگاه من هم لهجه ای نداره، اما درباره ی مسایل اجتماعی این خیلی واضح به چشم می خورد. بعد از این که نوشته های خودم را این جوری دیدم سری به نوشته های دیگران هم زدم و دیدم متاسفانه این لهجه گیری داره سراسری می شه. لحن ها داره مثل هم می شه و این از اونهمه زیبایی ِتنوع در وبلاگستان می کاهد. ]]> http://seema.ir/2009/10/post_220.html http://seema.ir/2009/10/post_220.html Tue, 13 Oct 2009 07:00:48 +0330 "عدم استقبال "دلم (بهتره بگم حالم)گرفته. ]]> http://seema.ir/2009/10/post_219.html http://seema.ir/2009/10/post_219.html Wed, 07 Oct 2009 11:11:30 +0330