لالایی گفتن یکی از زیباترین لحظه های زندگی ام شده.

آخر شب ها که برای دخترها لالایی می گم خودم هم به آرامش می رسم. توی سکوت و آرامش شب می نشینی و برای عزیزهای کوچولو و نازنینت از زندگی می گی ( البته سامان هم براشون لالایی می خونه، این روزها پدرها هم لالایی می خونند. هر کداممون برای یکی شون می خونیم و شب بعد جا به جا می کنیم).

من همه جور لالایی ای می خونم براشون، از لالایی ای که مادر بزرگم (خدابیامرز) برام می خوند تا لالایی هایی که جایی شنیده ام تا هر شعری و نوایی که آرامش دهنده و خوش باشد. جالب این جاست که دخترها انتخاب می کنند چی بخونم.
مثلا پاییز رو می خونم و یهو خورشید می گه نه نه "قور" یعنی "قورباغه لالا" رو بخون! یا برف رو می خونم گلشید می گه نه نه "دینگ دینگ" یعنی ساعت رو بخون. بعضی وقت ها هم جای شخصیت های شعرها گلشید یا خورشید رو می گذارم و خوششون میاد.

لالایی ای که مادربزرگم می خوند رو که می خونم نمی گند نه! نمی دونم من بهتر می خوانمش یا چون مادرم هم براشون می خونه یا این که چون از دل تاریخ میاد (مادر مادربزرگم هم براش می خونده و ...) حسابی دلنشینه. یه لالایی است در شوشتری که بخش هایی ازش رو این جا میارم:

لالا لا لا گلم باشی ، انیس و مونسم باشی"
لالا لا لا گل آلو، درخت سیب و زرد آلو
لالایی می گم و خوابت نمیاد بزرگت می کنم یادت نمیاد
...
"
صدای مادربزرگم که این رو می خوند تو روزهای آخر عمرش ضبط کردیم و هنوز وقتش نرسیده اون رو براشون بگذارم. شاید بزرگ تر که شدند وقتش باشه.

اما یه لالایی ای هست که آتش به جانم می زنه. لالایی ای که آگرین کوچولوی 14-15 ساله برای کودک دو سالش می خونه و چه زیبا می خونه. در فیلم "لاک پشت ها هم پرواز می کنند" قبادی. موسیقی متن این فیلم را حسین علیزاده ساخته است. طاقت ندارم بهش گوش بدهم خصوصا این روزها.

از دیروز صبح دنیا داره دور سرم می چرخه. منگم. درست نمی فهمم چی شده. کار ما فیزیکه، دیگه می فهمیم مقالات دکتر علیمحمدی در چه زمینه ای بوده و کجاها چاپ می شده. به خصوص که دو سه سال اخیر آمده بود سراغ کیهان شناسی و انرژی تاریک. همین بهار امسال تو پژوهشگاه سمینار داد.
من دانشجوی دکتر علیمحمدی نبودم سر هیچ کلاسشون هم نبودم فقط سر سمینارها دیده بودمشون. به هر حال جماعت فیزیک پیشه ی ایران خیلی پر جمعیت نیست و همه هم رو می شناسیم. به خصوص که تو دانشکده همیشه شنیده بودم ایشان اولین فارغ التحصیل دکتری در ایران هستند ( اولین دوره ی دکتری در ایران از فیزیک شروع شد).

تسلیت می گم به همه. هنوز منگم باز هم حس اون خوابم وجودم رو گرفته.

این تصویر فرا ژرف هابل (تلسکوپ فضایی هابل)است. یکی از عمیق ترین تصاویری که بشر تا به حال گرفته است. منظور از عمیق ترین ، دورترین کهکشان هاست. تقریبا هر نقطه ی روشن در این تصویر یک کهکشان است ...