ب.ا.م :

سلام.
جالب بود.
- نظر شما دربارۀ این وبلاگ چیه؟
- خیلی خوبه، فقط عکس دوقلوهاشو بیشتر کنین!
D:
ممنون.

ب.ا.م - November 2, 2009 11:54 PM

پونه :

وقتی ما آدمها که به ظاهر سالم هستیم و گاهی قدر همین لحظه های سلامت بودن رو نمی دونیم و فکر میکنیم که همیشه همین طور می مونیم لازمه که به اینطور مراکزی بریم تا شاید یه گوشه از درد دیگران رو بفهمیم.
سیما جان بچه های موسسه ی محک جزو بچه های نسبتا خوشبخت این کشور هستند. اگه یه بار گذرت به بیمارستانهای دولتی افتاد بخش بچه های سرطانی اونوقت فرق برخوردهای کادر بیمارستان رو با این معصوم ها که تنها گناهشون اومدن به این دنیاست رو با چشمان خودت میبینی.

پونه - November 3, 2009 2:39 PM

پریا :

سلام
این موضوع مورد توجه من هم بوده...اما راستش من غیر از این سه تا علت که شما نوشتین که خیلی هم مهمه، افراد تحت پوشش محک یا همون گروه هدفش هم خیلی تو نگاه مردم بهش موثر...اول اینکه اینها کودکان بیمار هستند و به نظرم هیچ کس طاقت بیماری یه کودک بی گناه رو نداره. دومیش هم نوع بیماری سرطان که همه مردم اون و ناقوس مرگ میدونن و اغلب تو اطرافیان دور و نزدیکشون کسی رو مبتلا به این بیماری دیدن و رنجشون رو از نزدیک لمس کردن و طاقت دیدن یه کودک رو تو اون شرایط نداره...
خود من هم از اون دسته کسانی هستم که بعد از از دست دادن مادرم بر اثر سرطان، نگاهم به محک و قلکش خیلی جدی تر شده...
کاش...

پریا - November 4, 2009 9:39 PM

رضا :

سلام،
من می خواستم از یک زاویه دیگه این پست رو تحلیل کنم. به نظرم این نوشته یک کار بسیار ارزشمند هست به این دلیل که به یک مشکل حاد در جامعه ما اشاره کرده:
بی اعتمادی عمومی !
بی شمار مثال داره: در انتخاب شریک (از زندگی تا تجارت)، گرفتن وام، اجاره مسکن، مکانیک ماشین ،....
و این خیلی ارزشمند هست که شما که n تا آدم می شناسنت و اینجا رو می بینند، از اعتمادی که اونها به شما دارند استفاده کردی تا این اعتماد رو تکثیر کنی.
من نمی دونم شما از اول به اون بچه های محک فکر می کردی و از سر دلسوزی این رو نوشتی یا اینکه همین پس کله ات بوده، به هر حال خیلی خوب بود. ممنون.

رضا - November 11, 2009 11:57 PM

ياسمن فرزان :

چون كودكان سرطاني نزديك هستند. خيلي نزديك تر از اون كه فكرش را مي كنيم. منظورم نزديكي مكاني نبود. منظورم نزديكي فرهنگي بود.
نمي شه "آدم" براي ملاقات بستگان هم شده پاش به بخش انكولوژي باز بشه و نگاهشان را فراموش كنه.

ياسمن فرزان - November 14, 2009 12:05 PM

maryam :

تحمل مریضی بچه‌ها خیلی‌ سخته، البته نوع بیماری هم مهم، شاید خیلی‌ ربط به نوشته شما نداشته باشه اما یک بار شنیدم که دو تا صندوق کنار هم گذاشتن برای کمک به کودکان سرطانی و کودکان ایدزی، و خوب به بیماران سرطانی خیلی‌ بیشتر کمک شده، در حالی‌ که طرف هر دو کودکان بیمار معصوم بود

maryam - November 20, 2009 8:52 PM

پرویز :

جالبه نظر رضا در اینباره. درواقع من فقط به دنبال سر نخهای فعالیت موسسه ای بودم که بعد از 16 سال فعالیت ناگهان در این 2-3 ساله اخیر اسمش به گوش میخوره و سر از اینجا درآوردم. میدونید من چی فکر میکنم؟ من به این نوع خیریه ها میگم خیریه های پر سود. چون ورودیش بسیار زیاده و خروجیش کم. یه محاسبه ساده بکنید. وسوسه خیر بودن و احساس خوب داشتن به روش ارزون مثلاً ماهی هزار تومن خیلیها رو تو دام میندازه. در برابر این خیل عظیم جمعیت این موسسه به گروه بسیار بسیار اندکی باید سرویس بده میدونید که احتمال سرطان در کودکان بسیار بسیار کم هست. خداوکیلی کدوم یکی از شما یا حتی دوستانتون یک کودک سرطانی میشناسید؟ از خودم می پرسم ای خدا این همه آدم خیر دور و بر ما هست که دوست دارن به یه موسسه فانتزی شیک تر و تمیز در دور دستها کمک کنند اونوقت سر هر چهار راهی که وای میسی کلی بچه خیابونی میبینی. خدااااا

پرویز - March 8, 2010 11:54 PM

پرویز :

یه بار دیگه نظرتون رو به ترکیب بسیار متناقض در عین حال بسیار ترحم برانگیز جمعیت هدف این موسسه جلب میکنم. کودک و سرطان. چیزی که احتمالش نزدیک به صفر هست در واقع.

پرویز - March 8, 2010 11:59 PM