پونه :

بعضی وقتها توی ذهن به ظاهر کوچیک این بچه ها سوالای عجیبی می گذره که آدم واقعا نمی دونه چی کار کنه. انگار روی یه لبه ی پرتگاهی که هر کاری کنی از یه طرف می افتی:)
ولی اونجا که گفتی خودتم زدی زیر گریه یهو دلم گرفت...

پونه - October 21, 2009 10:53 AM

زهرا :

بچه ها بلاخره خیلی زود با این چیزا باید آشنا بشن. به نظر من اتفاقا خیلی بهتره که خودمون توی یه فرصتی که پیش میاد مسایل این مدلی رو براشون توضیح بدیم.
تازه من همیشه فکر می کردم توضیح دادن مرگ واسه بچه ها خیلی راحت باشه. مثلا با گفتن این که آدم بعد از مرگ می ره توی آسمون ها و ابرها ... شاید ترس بچه ها از مرگ کم تر بشه. البته من متخصص تربیت بچه نیستم!! نمی دونم!!

زهرا - October 21, 2009 1:38 PM

سهراب :

من در اين زاويه از روان شناسی بچه ها مطالعات مکتوبی را نديدم، ولی با توجه به تجربه ای که با بچه های خودم دارم بهتر می بينم مفهوم مرگ را تا زمانی که بچه آن را درک نکرده باهاش در ميان نگذاريم. بچه ها از ما بزرگ تر ها بسيار حساس ترند و بهتر است بسيار با دقت از کنار اين نوع سوال هايی که از ما می پرسند گذشته و ذهن آنها را به مطلبی نزديک به عمد هدايت کنيم. برای بچه ها، نابودی غير قابل قبول و درک است و ممکن است ورود به اين وادی لطمه های شديدی را به روان آنها وارد کند.

سهراب - October 23, 2009 7:49 PM

باد صبا :

سلام
اين دو تا نوشته آخر رو نخونده بودم. خيلي بامزه بودند. چه کوچولو هاي نازي داريد. هدا حفظشون کنه.
راستی براي من هم سوال پيش اومد. ستاره ها هم منفجر می شوند؟ اين چيزي که من مي گم چقدر درسته؟ توي کتابها و مجله ها خوندم که ستاره ها خاموش مي شوند. وقتي همه هيدروژنشون به هليم تبديل بشه خاموش مي شوند و تبديل به کوتوله سفيد يا ستاره نوتروني يا سياه چاله مي شوند.
ضمنا در مورد مرگ فکر مي کنم و خوندم که بهترين روش اينه که خيلي ساده وقتي در باره مرگ مي پرسند باهاشون صحبت کنيم و به عنوان يه حقيقتي که براي همه پيش مياد ازش ياد کنيم.

باد صبا - October 26, 2009 4:04 PM

ستاره :

جالب بود. البته فکر کنم درستش "قورت" ه نه "غورت" !

ستاره - October 27, 2009 1:15 PM

آفاق :

سلام .
چه دخترای ناز دارید. چقدم بامزه ان. خدا حفظشون کنه.
سوالات بچهها گاهی آدم بزرگا رو به فکر فرو می بره. انگاری با زاویه دید اونا زندگی جالبتره.

آفاق - October 28, 2009 11:50 AM

اندیشه :

من معتقدم باید به بچهها همیشه واقعت را گفت البته در حدامکان اینکه من به این اصل معتقدم به این معنی نیست که توانستم در تربیت فرزندانم این اصل را کاملا رعایت کنم بنا به دلایلی هرگز نتوانستیم در مورد مرگ با هم حرف بزنیم چند پیش پسرم به من گفت از دست دادن پدر یا مادر باید سخت باشد گفتم اری من تجربه کرده ام بعد اضافه کرد ولی از دست دادن فرزند باید بسیار سختتر باشد با این حرفش گویی کسی قلبم را در مشتش گرفته ومیفشارد تمام وجودم لرزید. ولی حالا میبینم که لازم هست در این مورد هم گفتگویی کرد.وبلاگ خوبی دارید به شما تبریک میگویم موفق باشید

اندیشه - January 21, 2010 3:29 AM