به نظر من مامان بازی از اون بازی هایی است که همه تا بچه اند (دختر یا پسر فرقی نمی کنه) حتما باید تجربه اش کنند. این شامل مشتقات این بازی هم می شه، بازی ایی مثل: معلم بازی، خاله بازی و دکتر بازی و ...

آخه این بازی از اون بازی هایی است که همه بالاخره یه روز تجربه می کنند و خیلی ناجور می شه اگر در جوانی یا از اون بدتر در میان سالی تازه بخواهی از این بازی ها بکنی.

مشخصه ی مهم این بازی ها اینه که همیشه کلی آدم خیالی تو این بازی شرکت می کنند. مثلا معلم می شی و تصور می کنی کلی دانش آموز تو کلاست نشسته. یا مادر خانواده می شی و کلی بچه داری!! البته گاهی عروسک ها جبران این کمبود رو می کنند.

گاهی رفتارهایی می بینم که من را به دوران کودکی ام و اون بازی ها می بره. بعضی ها می نشینند و با دو نفر در ذهنشون یه محیط شلوغ پر از دانشجو و محقق و ... می سازند و (در واقعیت و نه در ذهنشون) براشون برنامه می ریزند و ساختمان های جدا جدا می سازند و باهاشون نامه نگاری می کنند و به درخواست هاشون جواب رد یا قبول می دهند و .... خلاصه بازی رو گسترش می دهند.

خوبی اون بازی ها ی بچگی این بود که یه وقت تمومش می کردیم و می رفتیم پی باقی کارها و بازی هامون و همیشه توی بازی یادمون بود این فقط یه بازیه. اما وقتی بازی ات "از سن گذشته" بشه کار به جاهای باریک می کشه. تو بچگی دست کم یه بزرگتری بود که اگر دعوامون شد بیاد و بگه بابا این بازیه اما وقتی که بچه نباشی دیگر نه از بزرگتر خبری هست و نه اصلا کسی روش می شه بیاد بگه حواست نیست داری بازی می کنی .