یکی از فواید خونه تکونی اینه که توی زیر و رو کردن می رسی به گذشته ها. به کتاب ها، نوشته ها، نوار کاست ها، عکس ها، لباس ها و خلاصه کلی چیز که فقط برای تو دوباره دیدنشون یادآور کلی خاطره است. شاید خیلی ها اون ها رو ببینند اما براشون فقط یه شی باشند اما برای تو کلی چیز دیگه اون تو قایم شده.

من هم تو این زیر و رو کردن امسال رسیدم به یه نوار کاست پر خاطره (نمی دونم چرا قبلا ندیده بودمش). این نوار رو بچه های کلاس 3/2 ریاضی مدرسه ی ما (سال تحصیلی 70-71) سر زنگ ادبیات (خانم امامی) ضبط کرده اند.

اون زنگ بچه ها توی کلاس شعر می خوندند (از آرش کمانگیر تا صدای پای آب). خانوم امامی هم نظر می ده و سر بحث رو باز می کنه. من نه در اون کلاس شعر خوندم و نه در ضبط کردنش سهمی داشتم. اما برای یادگاری از بچه ها خواستم برای من هم ضبط کنند. یکی دوسال بعد از مدرسه یه بار گوشش کردم و کلی اشک به چشمم اومد از یادآوری دوران شیرین مدرسه.

حالا که 17 سال از اون روز گذشته هر چه کردم نتونستم گوشش بدهم. اما حتما این کار رو می کنم. مطمئنم که کلی حس در من زنده می شه. متاسفانه یا خوش بختانه هیچ وقت حس هامون همراه با خاطره هامون توی ذهنمون نمی مونند و همین یادگارها تنها وسیله هستند که اون حس رو دوباره به یادمون می آورند.

تازگی با خودم می گم چرا من این همه علاقه دارم یادگاری از زمان ها، شرایط و اتفاق ها مختلف زندگی ام جمع کنم، در حالی که معمولا دلم راضی نمی شه دوباره برم سراغشون و اون یادها رو زنده کنم؟ زیاد هم مهم نیست خاطره ی خوب باشه یا بد، همین که مربوط به گذشته است برای من شیرینه و یاد آوری اش رو دوست دارم.