جای دوستان خالی!

توی این سرمای اخیر تهران ما هم یه اتاقمون رو تعطیل کرده بودیم و شوفاژش رو هم بسته بودیم. تبدیل شده بود به زمهریر و به همین دلیل درش هم بسته بود و زیر درش هم پارچه ای گذاشته بودیم که ازش سوز نیاد.

پریروز (تاسوعا) ساعت 2 بعد از ظهر درش رو باز کردیم و وسیله ای برداشتیم و همه چیز امن و امان بود. اما ساعت از چهار گذشته بود که سامان باز در اتاق رد باز کرد که یهو گفت: اوه اوه سیما بیا ببین که کارمون دراومده. چیزی که دیدیم این بود که کف اتاق به عمق 2 سانتی متر (!!) پر از آب بود و با وجودی که یه گبه ی پشمی گنده تو اتاق بود و کلی آب کشیده بود باز این همه آب کف اتاق بود.

خلاصه، به دنبال سرچشمه (که صدای ریختن آبش هم می آمد) رسیدیم پشت دیوار حیاط و دیدیم دیوار شکافی برداشته و داره آب می جوشه و میاد تو!!! اولین کاری که کردیم این بود که فلکه ی اصلی آب ساختمان رو قطع کردیم.

بله لوله ی آب حیاط از توی دیوار تو اون سرما یخ زده بوده و ترکیده بوده. پریروز که هوا کمی گرم شده بود، یخش آب شده بود، تازه آب راه افتاده بود. از دو طرف می جوشید. از تو حیاط و از تو اتاق! باورش سخته اما چندین تشت آب از کف اتاق جمع شد! همه ی ساختمون بی آب شده بودند و سرما هم داشت غالب می شد که خدا رو شکر اطرافیان تونستند یه لوله کش عصر تاسوعا (و جمعه) پیدا کنند. خدا خیرش بده. مثل یه فرشته آمد و از دوطرف دیوار رو کند و ترکیدگی لوله رو پیدا کرد و فعلا موقتا لوله رو کور کرد و ما رو با اتاقی که پنجره ی کوچک و جدیدی به حیاط پیدا کرده بود گذاشت و رفت!

آب ساختمون وصل شد و ما موندیم با اتاقی که همه چیزش کلی نم کشیده یا خیس شده بود. گبه هه رو که بلند کردیم ازش شر شر آب می ریخت و به سختی از خونه بردنش بیرون، بس که سنگین بود!! کلی دلم شور سازهام رو می زد که خدا رو شکر جایی که اونها بودند زمین کمی شیب داشته و آب فقط به جلدهاشون رسیده بود.

جای دوستان خالی (!!) خیلی خوش گذشت! حالا فعلا اون سوراخ رو پر کرده ایم و با کاغذ و مشمع پوشاندیم تا که دیوار خشک شه و آقای لوله کش (و احیانا نقاش و گچ کار و ...) بیاد درستش کنه.

تازه یه بخش جالب ماجرا این بود که حیاط تا دم در پر از برف و یخ بود و سامان کلی با بیل (!!) افتاد به جونشون تا یه راه باز کنه که بشه به لوله رسید.

خلاصه این داستان ما هم یه لذت دیگه بود از برف و سرمای شدید امسال تهران.