آخه کی اومدی؟ همیشه همین جوری می آیی! همیشه کلی منتظرمون می گذاری و یهو یه روز که به اطراف نگاه می کنیم می بینیم همه جا پر از رنگ شده، چقدر هم قشنگ شده.
مثل همیشه پاییز که می شه تازه می فهمم درخت های اطرافم چقدر متنوع بوده اند. اگه بهار فصل خودنمایی گل ها و شکوفه ها ست، پاییز فصل درخت هاست. خیلی از درخت ها که شکوفه نمی دهند، تازه پاییز که می شه می فهمی چه درختی بوده اند. حس عجیبی از دیدن درخت های پاییزی دارم. نمی تونم خوشحالیم رو توصیف کنم. این دو روزه که پیوسته بارون هم اومده انگار زیبایی درخت ها چند برابر شده. هی عکس می گیرم، باغ محل کارم مثل بهشت شده. آخه بهشت ذهن من پاییزیه.
پاییزِ یکی شون زرده و یکی نارنجی یکی قرمز یکی زرد ِ کم رنگ، یکی هم چنان سبز و ... خلاصه باید یه مرور از مداد رنگی ها بکنی تا این رنگ ها رو توصیف کنی. حیاطمون پر از برگ های قرمز "موچسب" ها شده.

زیبایی پاییز پر از زندگیه. امسال دیر اومده اما خیلی خوش اومده. تازه زمین هم پر از رنگ شده. من هیچ وقت استعدادی در نقاشی نداشته ام اما پاییز رو که می بینم دلم می خواد می تونستم این همه رنگ زیبا رو درست کنم.

این هفته مشغول کارهای برگزاری ِ یه کارگاه آموزشی توی پژوهشگاه هستم و به همین خاطر هی بین ساختمون های مختلف در حال حرکتم. این عکس رو با موبایلم از محوطه ی باغ یکی از ساختمون ها ی پژوهشگاه گرفتم (کیفیت عکس خوب نیست)، پاییز داشت فریاد می زد و نمی شد نشونم.